Pensando sobre yo mesmo
Pienso istos diyas sobre a mia autitu debán d'o mundo. "Garra cosa ye blanca ni negra", me deziban ayer. Y ye zierto. Ayer dezié que no. Pero porque soi asinas, nomás que me dizen una cosa ta dizir lo contrario. Esprito de contradizión, puestar. Pero ixo ye pose. Dimpués riflesiono. Garra cosa ye blanca ni negra, profés. Tot i ye en una gran escala de grises. Tan graniza que no bi ha guaires grises ta definir tot. O truco ye en saper colocar-se en ixos grises. Y saber que sí que bi ha cosas blancas y negras. Si de bella cosa soi luen ye d'a moral cristiana "d'o malo y o bueno" y de absolutismo d'a moral, pero fueras d'ixo sí que creigo en bels balors absolutos.
Pero l'esprito cretico tiene os suyos problemas, ye esclatero. Y de begadas no premite meter o foco en o suyo puesto. Pero sin dembargo, creigo que una bisión cretica premite concarar a reyalidat con una mica más de criterio. Porque, y astí biene un error común, esprito cretico no ye malmeter tot. Esprito cretico ye tenir os guellos ubiertos ta beyer a reyalidat no como un feito inamobible. Tot ye ocheto de amilloramiento. Tot ye posible cambear-lo.
Dizir si, como mardans, as reyalidaz que mos imposan no ye beyer as cosas en gris. Ye, simplemén, no saber analizar a reyalidat. Profés, toz tenemos o nuestro propio güello, formau por oras, diyas, semanas, meses y añadas de bibir, de estudear, de aprender, de conoxer, de saper. Ixos filtros son os que mos fan situgarnos debán d'a nuestra propia escala de grises. Dende allí, y siempre con esprito de construzión, se puede beyer que, por exemplo, o progreso no ye esautamén o mesmo ta toz. Sisquiá ye bueno per se. Bi ha bels progresos que son nomás trangos entazaga.
No quiero fablar d'o progreso. Ni pontificar, ixo ye ta Benedicto. Quiero rechirar dentro de yo ta beyer o mio puesto en o mundo, a mia propia güellada, a mia propia postura. Maitín, sobre o periodismo, atra begada.





