Purnas ya no ye aquí. O sí que en ye, pero ya no contina crexendo aquí. Agora puez trobar o nuebo purnas en http://www.purnas.com. Tamién puez conduzir-te a os suyos contenius desde astí. Fes o fabor, os enrastres d'a tuya pachina, si ye que en tiens, enta hacia http://www.purnas.com
Se muestran los artículos pertenecientes a Febrero de 2007.
Probinzianismo en o Zentro d'Istoria de Zaragoza
En castellán diz la RAE que probinzianismo ye: "Estrechez de espíritu y apego excesivo a la mentalidad o costumbres particulares de una provincia o sociedad cualquiera, con exclusión de las demás.". Yo sé, o prexino, que Labordeta quereba dizir que en Barcelona o Zaragoza encara s'alza l'esmo d'a ziudat que se conoxe a si mesma y bibe una mica cara si mesma. Sin sentiu peyoratiu. Pero, de begadas, tiengo a sospecha que ixo d'o probinzianismo dito de Zaragoza ba muito más enta allá. L'atro diya estié beyendo a esposizión sobre Ramón y Cajal en o Zentro d'Istoria de Zaragoza. Una esposizión bien esplicada, bien feita, con muito material curioso que y que ufre una ambiesta ampla d'un ombre d'o Renaximién naxiu en o sieglo XIX. Zientifico, medico, quimico, pintor, escritor, fotografo. Un fillo d'Aragón naxiu en un lugar de Nabarra. Y digo que l'espo yera bien esplicotiada porque se leyer castellán.
Garra d'os cartels de la esposizión o d'o mesmo Zentro yeran en atra fabla que no estiese o castellán. Cada begada en bienen más turistas que no tienen o castellán como luenga cutiana. Sin dembargo, si fan por beyer una muestra sobre un d'os presonaches aragoneses más importans, no pueden fer-ne y nomás podrán beyer os moñacos. Probinzianismo puro y duro. En Barzelona, que conbiben en dos fablas, y con chen que ba y biene de toz os puestos d'o mundo, totas as esposizions son feitas en a lo menos tres luengas. Catalán, castellán y anglés. Comunicando-se con o mundo. Sin dembargo, aqui no emos feito ixe trango encara, y parixe que nomás queremos que en bienga chen d'aquí o d'allí a los que femos d'aquí. Y encara bi abrá bella presona que dizirá o castizo "Pues que aprendan". Profés, de l'aragonés y d'o catalán ni en charramos.
Andalucía entera...con Marinaleda
Como que os andaluzes si que han puesto botar a reforma de l'estatuto suyo encara podemos leyer noticias como ista, Marinaleda, ye l'unico lugar andaluz an ha ganato lo no a o suyo estatuto, que ya querebamos tener os aragoneses. No ye importan o risultato. Ye mas importan dizir que Marinaleda (besitar iste enrastre, ta beyer que unatro mundo ye posible) contina estando un siñal de l'autochestión, de l'autorganizazión. D'os chornalers que estioron sin tierras y qeu fazión o poder de forachitar a l'amo por o legal y creyar una coleutibidat reibindicativa y referén ta la cucha d'o mundo. Dize una canta d'os Reincidentes:
Andalucía Entera
Dicen que allí le echaron dos cojonesque atacaron a la burguesía
temblaron los caciques en el pueblo
que murieron en lenta agonía.
Picoletos que nunca pudieron
combatir tanta barricada
Andalucía entera con Marinaleda
Quemaron y pisaron la bandera
roja y gualda de la hipocresía
los que cantan el himno diciendo
por los pueblos y no por España
los que han terminado sabiendo
que esta mierda no es una democracia
Andalucía entera, con Marinaleda
Andalucía entera, dando por culo
Andalucía entera, llena de...
Andalucía entera, con Marinaleda.
Pos ixo, Andaluzía entera y o mundo entero...con Marinaleda. Y mientres, l'Heraldo d'España ye capable de publicar en una colunna que a culpa de que as enmiendas a l'estatuto feitas por CHA no sigan aprebatas ye de CHA por presentar-ne. Chusmesos a o poder colonial. L'Heraldo, y o PAR, y o PSOE-A, y o PP-A y IU-A. Mos han tornato a dixar en terzena dibisión, y encara s'arriguen.
L'autoodio de l'Heraldo. Bendiendo Aragón
Puestar que siga o rencor. Encara no se sabe a que. Unas recalificazions por aqui, atras por astí. Puestar que no repleecan ni azeutan que bi aiga bozes que se'n debanten contra o liderazgo total que en toz istos años ha teniu l'Heraldo de España sobre o caminar cutiano d'o país. Puestar ixo.Qui sabe. Qui sabe porqué l'autoodio y a rebancha guidan a politicos y a iste medio ¿aragonés? ta ferno atra begada en terzena dibisión. Por ixo insisten en que ye millor no guaranziar a finanziazión en l'estatuto, insisten, tamién en que as luengas d'Aragón ye millor dixarlas morir. Tornan a lebarnos por ixe camin de a UCD y a culpa, cata, a culpa, ye de qui no refirma o microestatuto. Dibertiu estaría, si no estase porque mos chugamos l'esdebenidero d'o nuestro país.
Futuro que penderá de totas as reserbas finanzieras que as comunidaz que no han teniu de complexos han puesto rancar de l'Estau. Un futuro que prenzipia por pensar en Aragón y no en Madrid. Cosa difizil. L'Heraldo de España adibe guei en a suya informazión sobre l'estatuto un "retruecano" capau de fer meter-se royo a Goebbels. Ta la posteridat queda que la culpa de no poder adebantar en l'estatuto la tienen ¿qui si no? os catalans. Con as suyas "inadmisibles" proposas sobre o catalán en Aragón. Grazias a ixa proposa, Aragón no tendrá finanzazión sufizién, no alzará a reserba idrica, continará chusmesa por os siglos d'os sieglos. Y amás, sisquiá tendremos istoria. Acollonán. Dica Santiago Lanzuela (josemari, usanos), ixe fatidico presidén que estió una bez d'o país, tiene o suyo rencón guei en o Herald. Ta dizir que os catalans quieren qeu l'Ebro plegue dica o final. COsa de chitar culpa a os trescolanos, a os pantaners que amenazan con sobrar Yesa y dixar o territorio pleno d'augua. A culpa, os catalans.
Asinas aseguramos a zerril posizión cachirulera. Que no beye que l'enemigo no bibe en Barzelona, que nomás esfiende as suyas cosas, sino en Madrid, que tamién esfiende lo suyo, pero que mos considera tan suyos que nesexitan dixarnos sin esmo, sin recursos...sin cosa. Encara contentos y agradezius, pote de baselina en mano, os politicos que una begada creyeron que yeran aragoneses, ban goyosos y felizes enta la metrópoli ta dixarnos a toz con as bergüeñas a l'aire. Satisfecho, pleno, o poder colonial, con os pies denzima d'a nuestra espalda, fuma en una pipa de augua, d'a nuestra augua, o nuestro estatuto. Ah..os plazers carnals.
Parolas, suenios, fracasos...biaches
Cuasi son más que parolas que suenan. Cuasi son más que suenios que fablan. Cuasi son más que bientos os que bufan. Luz que dentra por a finestra, fa calor. Fa que o zelebro esbellugue por denzima d'a traizión y baiga enta dillá. Baiga enta os suenios que se'n suenian. Baiga enta l'esdebenidero sin de saurios. Baiga enta un pais que camina por o canto un río. Un pais que contina o suyo camín enta o puesto an quiere plegar-ie.
Son suenios. Son parolas. Son deseyos. Son asperanzas. Chocan, y chocan, y chocan, y chocan contra a reyalidat d'a reyalidat. Contra a traizión d'a traizión. Contra l'inte cuan dezidiemos dixar de estar nusatros ta esdebenir en ellos. Uns ellos que no quieren que estemos como ellos. "Nomás quereban augua, montañas y eleutrizidat". Y puestar sisquiá ixo. Pero encara contamos aquí ascuitando as cantas d'as sirenas. Si-Sirenas. As cantas d'una asimilazión que leba camín de asimilar-se a si mesma. A la fin, nusatros estaremos tan ellos que de ellos que estaremos puestar que ni mos reconoxerán.
Ya no como fillos. Sisquía d'esclaus. Qué asperar d'un país an o presidén no ye capable de reconoxer a suya propia fabla? Qué asperar d'un país que cosa que fa, cosa que preba d'amagar a suya propia identidat?. En o fundo, nomás remanimos os resisténs. Sabez. Ixo de que podrán sacarnos a bida, pero nunca a libertat. No ye problema de libertat aquí. Ye problema d'identidat. Fa tiempos que femos toros dende Antequera. Toz somos culpables. A lo menos yo, no quiero que me saquen o mio dreito a trobarnos culpables.





